mont-saint-michel

Dwa razy do roku - w pierwszą niedzielę maja oraz 29 września - do Mont-Saint-Michel, gdzie kościelną iglicę wieńczy złota figurka archanioła Michała, dowódcy nie­biańskich armii i obrońcy Kościoła na ziemi, ściąga na uroczystości ku jego czci około 60 tysięcy pielgrzymów.

Święty Michał jest często przedstawiany jako wojow­nik, z mieczem w dłoni. Na miniaturze Les Tres Riches Heures du Duc de Berry - bogato iluminowanym manu­skrypcie, który pod koniec XIV wieku Jean de France, diuk de Berry, zamówił u braci z Limbourg - wznoszący się po­nad Mont-Saint-Michel święty naciera na uskrzydlonego smoka, symbol zła.

po założeniu przez króla Ludwika XI zakonu Rycerzy św. Michała, sala ta, rozdzielona szeregami kolumn na 4 części, stała się miejscem zebrań jego członków. Krużgan­ki zawieszone pomiędzy niebem a ziemią na szczycie za­chodniego skrzydła stanowią oazę spokoju. Dwa szeregi smukłych kolumn ustawionych w szachownicę wspierają łuki z płaskorzeźbami przedstawiającymi liście i ludzkie twarze. Krużganki te miały prowadzić do sali kapituły, któ­ra nigdy nie została wybudowana.

Mont-Saint-Michel nie zawsze było miejscem duchowe­go spokoju. W średniowieczu, kiedy kolejni królowie i książęta usiłowali przejąć kontrolę nad tą wysepką, była ona widownią wielu walk. Na początku XV wieku, w cza­sie wojny stuletniej, została ufortyfikowana. Przeżyła po­wtarzające się ataki Anglików, a w 1591 roku oparła się na­paści hugenotów. Liczba zakonników jednak spadała i gdy w czasie rewolucji francuskiej klasztor został rozwiązany, mieszkało w nim na stałe zaledwie 7 mnichów. Podczas pa­nowania Napoleona zmieniono jej nazwę na Ile de la Li­berté (Wyspa Wolności) i przekształcono… - w więzienie, którym była aż do 1863 roku, kiedy to uznano ją za pomnik narodowy. Zarówno kościół, jak i klasztor zostały w znacz­nym stopniu odbudowane i dziś pośród atrakcji turystycz­nych Francji z Mont-Saint-Michel mogą rywalizować jedy­nie Paryż oraz Wersal.

Tradycja kultu chrześcijańskiego została podjęta na no­wo w 1922 roku i od tej pory w kościele odprawiane są na­bożeństwa. Ponadto przez stałą obecność przynajmniej jednego mnicha podtrzymuje się tradycję duchową tego miejsca. Wielu innym zakonnikom daje ono chwilowe schronienie przed światem.

czyli „cud”, to leżący po północnej stronie wyspy gotycki klasztor wybudowany w latach 1211-1228. Składa się on z dwóch głównych sekcji, z których każda ma wysokość trzech pięter. Na parterze od strony wschodniej mieści się aumonière, gdzie mnisi rozdawali jałmużnę i da­wali schronienie biednym pielgrzymom. Wyżej znajduje się salle des hôtes, główny pokój gościnny, w którym opat witał zamożnych gości. W jednym z dwóch ogromnych komin­ków tego pomieszczenia gotowane były posiłki mnichów, drugi dostarczał ciepła. Górne piętro zajmuje refektarz -wielka sala o grubych ścianach z wysokimi, wąskimi okna­mi, przez które do wnętrza wpada wspaniałe światło. Pod­czas spożywanych w milczeniu posiłków jeden z mnichów czytał Pismo Święte.

Zachodnia część La Merveille zawiera vellier, czyli skład, nad którym mieści się skryptorium, gdzie kiedyś pracujący niewolniczo mnisi przepisywali manuskrypty.

roku na jej wierzchołku wzniesiono opactwo benedyktyńskie dla 50 mnichów. Prace nad kościołem, który do dzisiaj wieńczy szczyt skały rozpoczęto w 1020 roku. Z uwagi na trudno­ści, jakich nastręczały urwiste zbocza, budowa zajęła ponad 100 lat. Niektóre fragmenty pierwotnego kościoła osuwały się z biegiem czasu, musiał więc być w znacznej części od­budowywany. Okrągłe łuki, grube ściany i masywne skle­pienia sprawiają, że zalicza się go do budowli romańskich, mimo iż dodane dopiero w XV wieku prezbiterium jest ty­powo gotyckie.

Kościół jest tylko jednym z cudów Mont-Saint-Michel. Budowę drugiego rozpoczął król Francji Filip II. Miało to być zadośćuczynienie za spalenie części kościoła w 1203 ro­ku, w czasie próby odebrania wyspy książętom Normandii, jej tradycyjnym suwerenom.

okoliczny teren zaczął się zapadać, a 100 lat później skalny cypel zamienił się w wy­spę - całkowicie odciętą w czasie przypływu, w pozosta­łych zaś okresach dostępną poprzez niebezpieczne przej­ście oznaczone wysokimi słupami.

Spokój i odosobnienie wyspy przykuły wkrótce uwagę grupy mnichów, którzy zbudowali tam niewielką kaplicę i aż do 708 roku byli jedynymi mieszkańcami tego miejsca. Wtedy jednak biskupowi Avranches Aubertowi (który później został świętym) ukazał się we śnie archanioł Michał i polecił mu wybudować na Mont Tombe kaplicę. Począt­kowo Aubert wątpił w swój sen i nie zrobił nic, archanioł powrócił więc do niego, powtarzając rozkaz. Dopiero za trzecim razem, kiedy św. Michał postukał biskupa w głowę palcem, Aubert rozpoczął budowę kaplicy na skalistej wy­sepce. Przedsięwzięciu temu towarzyszył szereg cudów: poranna rosa wyznaczyła zarys przyszłych fundamentów; skradziona krowa pojawiła się nagle w miejscu, gdzie powi­nien lec pierwszy złom granitu; trzymane na rękach nie­mowlę odsunęło stopkami głaz, który zagradzał drogę; św. Michał pojawił się, aby wskazać źródło słodkiej wody.

Nazwę góry zmieniono na Mont-Saint-Michel i natych­miast stała się ona celem pielgrzymek.

Jedna z głównych atrakcji turystycznych Francji, a zarazem jedno z jej najstarszych miejsc kultu - skałista wysepka Mont-Saint-Michel, zwieńczona opactwem, kościołem oraz gotyckim klasztorem -jest arcydziełem architektury.

d ponad 1000 lat pielgrzymi i podróżnicy ciągną do Mont-Saint-Michel - wysepki leżącej w połu-dniowo-zachodnim zakątku Normandii. Połączo­na ze stałym lądem groblą, Mont-Saint-Michel wznosi się stromo pośród połaci piasku wygładzanych przez potężne przypływy, które wdzierają się do zatoki. Przy ładnej pogo­dzie tę stożkową skałę, zwieńczoną kościołem, budynkami klasztornymi, domami mieszkalnymi, ogrodami, tarasami oraz elementami fortyfikacji, widać z odległości wielu mil. Podczas mgły ciemny zarys dachów i pinakli zdaje się pły­wać ponad oparami niczym widmowy pałac.

Przed wiekami wyspa ta stanowiła część lądu - skalistą odkrywkę wynurzającą się spośród lesistych bagien. W cza­sach rzymskich nazywano ją Mont Tombe, zapewne na pa­miątkę tego, że Celtowie wykorzystywali ją jako miejsce pochówku. Druidzi czcili tu Słońce, a kontynuowali ten zwyczaj Rzymianie, którzy na tej skale oddawali cześć bo­gu słońca Mitrze. Legenda z tamtych czasów głosi, że pod Mont Tombe został pochowany w złotej trumnie i złotych butach Juliusz Cezar.